رباعی شمارۀ ۱۶۹ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و دل‌انگیزی معشوق اشاره می‌کند که با زلف و چهره‌اش دل‌ها را مجذوب کرده است. او از ورود معشوق به خرابات (محل خوش‌گذرانی) و روشن کردن فضا صحبت می‌کند و وی را به عنوان بهترین و زیباترین پادشاه جهان ستایش می‌کند، کسی که برتر از دیگران و چون خورشید درخشان است.