رباعی شمارۀ ۱۷۹ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او به این موضوع اشاره می‌کند که اگر خون در رگ‌هایش روان بود، راز معشوقش را از دل خسته‌اش پنهان می‌کرد. همچنین، می‌گوید اگر معشوقش دمی سرد و چهره‌ای زرد نداشت، او راز عشقش را نه تنها بر دل، بلکه بر جانش نیز پنهان می‌داشت. به طور کلی، شاعر از عشق و دلبستگی شدید خود به معشوق می‌گوید و از تحولات احساساتش در این باره سخن می‌گوید.