رباعی شمارۀ ۱۸۷ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت شفتالو (شفتالو آبدار) اشاره می‌کند و از ورود آن به زندگی خود سخن می‌گوید. بوسه‌ای که به دندان دارد، نمادی از عشق و عواطف است. زیبایی معشوق، مانند سیب زنخت، قلب شاعر را آتش می‌زند و او از عوارض عشق می‌گوید که پس از این دیگر بویی از خوشی و شادابی نخواهد بود.