رباعی شمارۀ ۴۲ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با حسرت و اندوه از دوری محبوب می‌گوید. او تیر ستم و درد را به دل خود نسبت می‌دهد و آرزو می‌کند که ماندگاری چهره زیبا و دلنشین محبوبش تا ابد باشد. در نهایت، شاعر به دوست خوش‌دل خود که در خاک به خواب رفته، دعا می‌کند و از خداوند می‌خواهد که خاک او را خوش و نیکو کند.