رباعی شمارۀ ۴۵ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و درد جدایی از معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که بدون یاد معشوق، وجودش همچون خاک و بی‌جان است. دلش نیز به یاد او زنده است، اما در عین حال تحت تأثیر غم او قرار دارد. اگرچه شادی‌هایی در زندگی‌اش وجود دارد، اما این شادی‌ها تنها به خاطر غم معشوق به زندانی تبدیل شده‌اند. در کل، شاعر به زیبایی احساسات عمیق خود را از فقدان و جدایی بیان می‌کند.