رباعی شمارۀ ۵۳ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که هر کسی که دل شاد و خوشی دارد، بر دیگران که دلی غمگین و بی‌دل دارند تأثیر می‌گذارد. همچنین شاعر از دیگران می‌خواهد که مراقب آثار ناگوار ناله و آه او باشند، زیرا این درد و غم او مانند آتش زیر خاکستر است که خاموش به نظر می‌رسد، اما در واقع وجود دارد و ممکن است شعله‌ور شود.