رباعی شمارۀ ۷۰ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به توصیف حال و هوای میخانه و رندان خوش‌حال می‌پردازد. او به زهد و زاهدی که در آتش شوق و عشق به می‌گساری گرفتارند، اشاره می‌کند. دلق و صوف (پوشش زاهد) در اینجا به نماد زهد و پارسایی تبدیل شده‌اند که در زیر پاهای کسانی که دردی را تحمل می‌کنند، افتاده‌اند. در مجموع، این شعر به تضاد بین زهد و عشق به خوشی‌های دنیوی پرداخته است.