شمارهٔ ۳۰ منوچهری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به خاطر آن عشق متحمل شده است، صحبت می‌کند. او از زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر دل خود می‌گوید و از چشم‌های معشوق به عنوان جادویی خون‌آشام یاد می‌کند. شاعر خود را بنده و وفادار معشوق معرفی می‌کند و از او می‌خواهد که، با بخشش و محبت، درد و آزارش را کم کند و به آرامش برساند. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد که دیگر بر دل او آزار نرساند.