شمارهٔ ۲۲ - موعظه مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ایمنی را و تندرستی را
آدمی شکر کرد نتواند
در جهان این دو نعمتی ست بزرگ
داند آن کس که نیک و بد داند
تا فراوان نایستی تو ذلیل
روزگارت عزیز ننشاند
آنچه بدهد فلک تو را بستان
باز ده پیش از آنکه بستاند
تو چه دانی که چند بد هر روز
بخت نیک از تو می بگرداند
راستی کن همه که در دو جهان
به جز از راستیت نرهاند
سخت بیدار باش در همه کار
بیش از آن کت قضا بخسباند
نیک رو بد مرو که نیک و بدست
که ز ما یادگار می ماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت ایمنی و تندرستی در زندگی انسان اشاره دارد و بیان می‌کند که این دو نعمت بزرگ ارزشمند هستند. شاعر تأکید می‌کند که انسان باید از زندگی خود شکرگزار باشد و به یاد داشته باشد که نیک و بد زندگی به دست خود اوست. او هشدار می‌دهد که نباید در برابر مشکلات زندگی تسلیم شد و باید آماده باشیم که هرچه فلک به ما می‌دهد، از آن بهره‌برداری کنیم. در انتها، شاعر توصیه می‌کند که در کارهای خود صداقت و راستگویی را سرلوحه قرار دهیم، زیرا این صفات از ما باقی می‌ماند.