شمارهٔ ۴۷ - مرثیه مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از این است که بونصر حسن، جوانی است که می‌میرد و به همین دلیل کسی نباید از عمر خود ناراحت باشد. به نظر می‌رسد که رد کردن جوانی و مرگ از زندگی، طبیعی است و آن کس که واقعاً جوان نیست، هرگز نمی‌تواند به خوبی زندگی کند. شاعر می‌گوید بهتر است که انسان‌ها در همان لحظه‌ای که به دنیا می‌آیند، بمی‌رند تا از رنج زندگی در امان باشند.