شمارهٔ ۵۲ - سپیدی موی مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
تاری از موی من سپید نبود
چون به زندان فلک مرا بنشاند
ماندم اندر بلا و غم چندان
که یکی موی من سیاه نماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به سختیها و مشکلاتی که در زندگیاش تجربه کرده، اشاره میکند. او میگوید که زمانی موهایش سیاه بوده، اما بعد از اینکه در زیر فشار و سختیهای زندگی (زندان فلک) قرار گرفته، همه موهایش سپید شدهاند. این بیان نشاندهنده عواقب تلخ غم و بلا در زندگی اوست.