نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۲ - سپیدی موی مسعود سعد سلمان

مسعود سعد سلمان / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

تاری از موی من سپید نبود

چون به زندان فلک مرا بنشاند

ماندم اندر بلا و غم چندان

که یکی موی من سیاه نماند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به سختی‌ها و مشکلاتی که در زندگی‌اش تجربه کرده، اشاره می‌کند. او می‌گوید که زمانی موهایش سیاه بوده، اما بعد از اینکه در زیر فشار و سختی‌های زندگی (زندان فلک) قرار گرفته، همه موهایش سپید شده‌اند. این بیان نشان‌دهنده عواقب تلخ غم و بلا در زندگی اوست.