شمارهٔ ۶۵ - خنده جام و گریه شمشیر مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و زیبایی محبوبش است. شاعر می‌گوید اگر محبوب بخندد، تعجبی ندارد چون او به اندازه کافی غم و اندوه را تجربه کرده است. او اشاره می‌کند که همه چیز به زیبایی آهو است، به جز انگشتان محبوب که همچون پنجه شیر، رنگین و جالب است. شاعر همچنین با وجود اینکه از لحاظ عاطفی تشنه است، نمی‌خواهد از محبوبش دور شود و می‌خواهد همواره به او نگاه کند. نهایتاً، او اشاره می‌کند که وقتی محبوبش جامی در دست می‌گیرد، برای به دست آوردن حتی یک جرعه از آن، با حرص تلاش می‌کند.