شمارهٔ ۶۴ - مدح مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حال و روز خود پس از دوری از معشوق می‌گوید. او ابراز می‌کند که چشمانش همیشه پر از اشک است و به شدت احساس تنهایی می‌کند، مانند عاشقی که معشوقش را ندارد و مادری که فرزندی ندارد. حتی اگر دلش آتش بگیرد یا زبانش زهرین شود، باز هم خدا را شکر می‌کند. او در هیچ مجلسی جز نام معشوق را نمی‌خواهد و همه کارهایش را به یاد او انجام می‌دهد.