شمارهٔ ۶۶ - ثناگری مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای نظم تو چو رای بگذشته از اثیر
در نظم هست لفظ تو چون لؤلؤ نثیر
ماننده ستاره ست اندر شب سیاه
معنی روشن تو در آن خط همچو قیر
در بزم و رزم چون تو که باشد شجاع و راد
در نظم و نثر کیست چو تو شاعر و دبیر
گویا شود ز خواندن شعرت زبان گنگ
روشن شود ز دیدن آن دیده ضریر
هنگام فضل طبع تو بحری بود دمان
هنگام جود دست تو ابری بود مطیر
تا در جهان جوانی و پیری بود مدام
جفت و قرینت بخت جوان باد و رای پیر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش از نظم و هنر شاعری می‌پردازد. شاعر به زیبایی کلمات چون مروارید و روشنایی معانی آن‌ها پرداخته و شاعر را در مقایسه با ستاره‌ای در شب تیره می‌داند. او می‌فرماید که شجاعت و رزم‌آوری شاعر در بزم و جنگ بی‌نظیر است و از تأثیر شعرش بر دیگران سخن می‌گوید. همچنین اشاره دارد که برای او، زمان جوانی و پیری در هماهنگی با خود و بختش سپری می‌شود. در نهایت، شعر به قدرت خاص شعر در بیدار کردن احساسات و روشن کردن ذهن‌ها تأکید دارد.