شمارهٔ ۱۶۶ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر احساس عمیق عشق و وابستگی را بیان می‌کند. شاعر خود را به نیلوفر تشبیه کرده که در آب می‌روید و تنها با تابش آفتاب (محبوب) زندگی می‌کند. او می‌گوید تا زمانی که محبوب او را ننگرد و به او توجه نکند، چشمانش را نخواهد گشود و سرش را نخواهد بلند کرد. این ابیات نشان‌دهنده نیاز عمیق شاعر به حضور و توجه معشوقه‌اش است.