شمارهٔ ۱۹۸ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و جذابیت معشوق خود صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که معشوقش مانند دودی است که از آتش می‌جهد و خود او نیز مانند آتش در عشق او می‌سوزد. زیبایی و شخصیت پیچیده معشوق باعث می‌شود که شاعر حس کند که او در جهانی پر از خوشی و ناخوشی زندگی می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی معشوقش نمی‌تواند به عنوان یک واقعیت ثابت باقی بماند و این احساسات گیرا و درگیرکننده‌اند.