شمارهٔ ۱۹۹ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حس عشق و ناراحتی شاعر می‌پردازد. شاعر به معشوقه‌اش اشاره می‌کند که مانند شمعی است که در آتش عشق می‌سوزد. او از درد و زردی گل‌هایی که به خاطر این عشق بر چهره‌اش نشسته، می‌گوید. همچنین، معشوقه در خواب است و از فاصله و جدایی دور شده، و شاعر احساس می‌کند که روز به روز در این حس تنهایی م ی‌سوزد.