شمارهٔ ۲۱۶ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او خود را مانند ابری می‌داند که از دلش خون می‌بارد و نمی‌تواند دوام بیاورد. در آتش اشک‌هایش خوشحال است و با وجود دردهایش، خود را به آتش می‌زند تا زندگی‌اش را عوض کند. به طور کلی، او از عواطف شدید و تضادهای درونی‌اش سخن می‌گوید.