شمارهٔ ۲۲۱ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از طبع خود درخواست می‌کند که اگر نتواند چیزی به او بدهد، دست کم او را درک کند. شاعر می‌گوید که به خوبی می‌داند چه چیزی در دل طبع جمع شده است. او همچنین به آتش اندیشه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که در این حالت، اگر طبع به او فرمان ندهد، او به خود فرمان می‌دهد. در کل، شعر از پیوند اندیشه و طبع و سرنوشت شاعر صحبت می‌کند.