شمارهٔ ۳۵۸ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس تنهایی و انزوا را با تشبیه خود به ماری در سله‌ای بیان می‌کند. او از تأثیر شهرت و آوازه‌اش در جهان سخن می‌گوید و به نوعی از سرنوشت و تقدیرش شکایت نمی‌کند. در نهایت، او بر این باور است که نباید از چرخ روزگار گله کند، حتی اگر مشکلاتی بر او وارد شود.