شمارهٔ ۳۶۴ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دوگانگی بین چشم و دل اشاره می‌کند. او می‌گوید که دل هر چه بخواهد و در فکرش بیندیشد، همان مضمون دل است. همچنین تأکید می‌کند که نباید تصور کرد چیزی فراتر از دل وجود دارد و از خون دل خود شکایت نکند، چرا که تمام وجودش در همین راز دل غرق شده است.