شمارهٔ ۲ - دوشنبه مسعود سعد سلمان
مسعود سعد سلمان / روزهای هفته / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دوشنبه که دارد مزاج ماه ای ماه
چو ماه مجلس بفروز و جام باده بخواه
چرا نخواهم باده چرا نجویم فخر
که شادمانه ام از عز ملک شاهنشاه
ابوالملوک ملک ارسلان بن مسعود
که فخر و کبر کند زو همیشه افسر و گاه
از آن سپید و سیاهست روز و شب را رنگ
که روی ملک سپیدست و چتر شاه سیاه
همیشه تا بود اقبال و جاه و دولت و عز
فزونش بادا اقبال و عز و دولت و جاه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره شادی و فخر ناشی از وجود یک پادشاه بزرگ، یعنی ابوالملوک ملک ارسلان بن مسعود است. شاعر در دوشنبه‌ای اشاره می‌کند که همه چیز به زیبایی و خوشی می‌گذرد و از نوشیدن باده و شادی در محفل‌ها صحبت می‌کند. او اشاره دارد که با وجود زیبایی بر افروخته‌ی ماه و رنگ‌های متفاوت روز و شب، شادی او به خاطر عزت و قدرت پادشاه است. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که این اقبال، عزت، دولت و جاه برای پادشاه همواره افزایش یابد.