شمارهٔ ۱۰۵ میلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و رنجی می‌پردازد که شاعر به خاطر عشق و جدایی تجربه می‌کند. او از ناتوانی دعا در تغییر سرنوشت و کوتاهی عمر می‌گوید و بیان می‌کند که حیا در برابر جذبه عشق بی‌فایده است. شاعر همچنین از ناامیدی دل خود سخن می‌گوید که با وعده‌های عاشقانه فریب خورده، و می‌پرسد که با ستمگری که همواره ناز و عذاب می‌کند، چه باید کرد. در نهایت، او نشان می‌دهد که وصال، مانند آبی بر آتش، تسکینی برای درد بی‌درمانش نیست و از معشوق می‌خواهد که درباره این وضعیت بی‌چاره‌اش توضیح دهد.