غزلیات — دیوان اشعار میلی

Name: غزلیات — دیوان اشعار میلی
Author: میلی

میلی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۴ — دل که زیاده می کند، قاعده نیاز را
شمارهٔ ۳ — شب که به بزم خویشتن، دید من خراب را
شمارهٔ ۵ — سازد خموش تا من حسرت فزوده را
شمارهٔ ۱ — به چشم مست، ز هستی ربوده ای ما را
شمارهٔ ۸ — عشق تو برد هوش من غم فزوده را
شمارهٔ ۷ — می دهد ساقی می نابی که می سوزد مرا
شمارهٔ ۶ — دلا بی‌طاقتی کم کن چو شیدا کرده‌ای خود را
شمارهٔ ۲ — کو فریب وعده ای، جان بلااندوز را؟
شمارهٔ ۱۰ — من بی گناه و یار به کین می کشد مرا
شمارهٔ ۹ — رفت سوی خانه چون بنمود روی خویش را
شمارهٔ ۱۲ — دمی که دل تپد، از غم امان دهد ما را
شمارهٔ ۱۴ — زبس که سوخته داغ جدایی تو مرا
شمارهٔ ۱۳ — ساعد آن سیمبر سوزد مرا
شمارهٔ ۱۶ — من کجا، آرزوی وصل دلارام کجا
شمارهٔ ۱۵ — کدام بت شده رهزن دل چو سنگ ترا
شمارهٔ ۱۱ — ای از کرشمه رخنه گر جان من بیا
شمارهٔ ۲۳ — خوش آنکه بپرسی دل دیوانه ما را
شمارهٔ ۱۷ — به غضب تلخ مکن عیش من مسکین را
شمارهٔ ۲۲ — رخش توفان حسن و آفت دوران در او پیدا
شمارهٔ ۲۴ — خوشم کآتش زد امشب آه حسرت محفل ما را
شمارهٔ ۲۰ — هزار شکوه، گر از یار بوده است مرا
شمارهٔ ۱۹ — برده از راه، فریبنده نگاه که ترا؟
شمارهٔ ۲۱ — چشم مستی باز رهزن شد دل دیوانه را
شمارهٔ ۱۸ — گر بیخودی مجال دهد اضطراب را
شمارهٔ ۳۰ — شهید عشق تو بیند چو دود آه مرا
شمارهٔ ۲۸ — ببین کز حیله سازیها ز ره چون می برد ما را
شمارهٔ ۲۷ — ساقی به جلوه آر، می همچو لاله را
شمارهٔ ۲۹ — از زلف تو شکوه‌هاست مارا
شمارهٔ ۳۱ — انگشت اگر زنی به لبم چون پیاله‌ها
شمارهٔ ۳۲ — بیا ای قاصد از کویش، زغم آزاد کن مارا
شمارهٔ ۲۶ — دلا رسیده به جایی کمند ناله ما
شمارهٔ ۲۵ — منم و دل خرابی، به تو می سپارم او را
شمارهٔ ۳۶ — در ایّام روزه به از روز ما شب
شمارهٔ ۳۸ — ز من جدایی آن گلعذار نزدیک است
شمارهٔ ۳۳ — امّید وعد‌ه‌های تو نو می‌کند مرا
شمارهٔ ۳۵ — مشو با روی آتشناک، شب‌ها شمع محفل‌ها
شمارهٔ ۳۹ — چنین که با تو مرا تاب آشنایی نیست
شمارهٔ ۴۰ — ز من دمی که گذشتی، شتاب حاجت نیست
شمارهٔ ۳۷ — دامان ناز برزد وتیغ جفا گرفت
شمارهٔ ۳۴ — در پا غمت چو صید زبون می‌کشد مرا
شمارهٔ ۴۵ — گر نیست فکر قتل منت، قهر بهر چیست
شمارهٔ ۴۲ — ناصح نصیحت تو به دل جای‌گیر نیست
شمارهٔ ۴۶ — تیر غمت که در دل صید زبون شکست
شمارهٔ ۴۳ — جز خون دل، شراب ندانسته‌ام که چیست
شمارهٔ ۴۸ — آنکه رشک بت چین است، این است
شمارهٔ ۴۴ — ناله‌ام را کاش نشناسد که این فریاد کیست
شمارهٔ ۴۱ — از منع غیر، دوش که خندان گذشت و رفت
شمارهٔ ۴۷ — شرمنده‌ام که روی دلی چون نمود و رفت
شمارهٔ ۵۴ — بس که پیشت عاشق از جام حجاب از دست رفت
شمارهٔ ۵۱ — غافل به من رسید و وفا را بهانه ساخت
شمارهٔ ۵۲ — میا به پرستش من، چون امید صحت نیست
شمارهٔ ۵۵ — گشاد مهره دل زین بساط بر طرف است
شمارهٔ ۴۹ — جفای او من بی‌تاب را به جا نگذاشت
شمارهٔ ۵۰ — اگر کسی سبب وصل یار من شده است
شمارهٔ ۵۶ — در کعبتین عشق تو نقش مراد نیست
شمارهٔ ۵۳ — وه که بر هر سر ره بی‌سر و پایی دگر است
شمارهٔ ۶۳ — به دل امید بهبودی نمانده‌ست
شمارهٔ ۶۰ — باز تیر مژه بر جان بلاکش زد و رفت
شمارهٔ ۵۷ — با غیر رسیدیّ و ز غیرت جگرم سوخت
شمارهٔ ۶۲ — چون صبا راه به خاک من غمناک انداخت
شمارهٔ ۶۴ — آن غمزه در صف مژهٔ خشمگین نشست
شمارهٔ ۵۹ — از حریم وصل، مهجورم نمی‌بایست داشت
شمارهٔ ۵۸ — دل به جان آمده از عشق نهان، یار کجاست
شمارهٔ ۶۱ — ای مرغ دلم فاخته سرو بلندت
شمارهٔ ۶۵ — آنکه کاری غیر آزار دل زاری نیافت
شمارهٔ ۶۶ — امشب که گوشه اجلم منزل آمده‌ست
شمارهٔ ۶۹ — رقیب بهر چه پیدا به رهگذار تو نیست
شمارهٔ ۶۸ — گویم چو حال خود به تو، تغییر حال چیست
شمارهٔ ۶۷ — نه شبنم بر زمین از یاسمین ریخت
شمارهٔ ۷۰ — ترا با کس هوای همدمی نیست
شمارهٔ ۷۱ — کجا نظر به من آن شوخ خشمگین انداخت؟
شمارهٔ ۷۲ — چمن کز گل و غنچه بویی نداشت
شمارهٔ ۷۶ — چو دل فتاد ز پا، غمزه‌‌اش ز کین برخاست
شمارهٔ ۸۰ — بر سر مژگان هجوم اشک گلگون من است
شمارهٔ ۷۵ — پروانه گر ز خلق نهان درد و داغ داشت
شمارهٔ ۷۳ — گلگون قبای من که بر ابرش برآمده‌ست
شمارهٔ ۷۸ — در پهلوی اغیار به هر سو نظری داشت
شمارهٔ ۷۷ — گذشت دور گل و یار سوی باغ نرفت
شمارهٔ ۷۴ — هر لحظه دلم شکوه ز بدخوی دگر داشت
شمارهٔ ۷۹ — حیا گر ز عاشق به غایت خوش است
شمارهٔ ۸۱ — ای دل اندر آتش غم، آه دردآلود چیست
شمارهٔ ۸۲ — ‌بگشا کمند زلف که دل دردمند توست
شمارهٔ ۸۵ — زپا فتاده‌ام و سر بر آستانه اوست
شمارهٔ ۸۸ — عشّاق که ترک ره دلدار گرفتند
شمارهٔ ۸۴ — به خون من چه گواهی دهی ز روی ارادت
شمارهٔ ۸۶ — حرفی که از کسی نشنیدی، پیام ماست
شمارهٔ ۸۳ — گر یار به سوی دیگران رفت
شمارهٔ ۸۷ — نداری غم،‌ دلم گر از تو ناخشنود می‌گردد
شمارهٔ ۹۳ — چو مرا به بزم بیند، زمیان کنار گیرد
شمارهٔ ۹۱ — دوش در بزم که لبهایت شراب‌آلوده بود؟
شمارهٔ ۹۶ — زان جفاپیشه، کسانی‌که خبر می‌آرند
شمارهٔ ۹۲ — رازم فسانه از نگه عاشقانه شد
شمارهٔ ۹۴ — شب، خواب پی به حال خرابم نمی‌برد
شمارهٔ ۹۵ — ز بس که شوق مرا برقرار نگذارد
شمارهٔ ۸۹ — چو یار از من رمید، آرام جان من که خواهد شد؟
شمارهٔ ۹۰ — کو بخت آنکه یار شکایت ز من کند
شمارهٔ ۱۰۰ — شب شوق بزم او رگ جانم گرفته بود
شمارهٔ ۹۷ — افغان که مرا همنفسان وانگذارند
شمارهٔ ۹۹ — تلخکام غم او،‌ درد و دوا نشناسد
شمارهٔ ۱۰۱ — خوبان در آزمودن ما صد جفا کنند
شمارهٔ ۱۰۲ — نیم بسمل شدم از غمزه خودکامی چند
شمارهٔ ۱۰۳ — چند یارب غم دل در پی جان خواهد بود
شمارهٔ ۱۰۴ — گر چنین خون دل از دیده دمادم گذرد
شمارهٔ ۹۸ — بس که قاصد را بیازارد چو نام من برد
شمارهٔ ۱۰۹ — نا کرده کار دلبر من دل به کین نهاد
شمارهٔ ۱۱۰ — چون دیدی‌ام، نظر به زمین دوختن چه بود
شمارهٔ ۱۰۸ — لبت در خنده با من، وز نگاهت جنگ می‌بارد
شمارهٔ ۱۱۱ — آن جفا پیشه که آیین وفا نشناسد
شمارهٔ ۱۰۵ — دعای عمر به این صید مبتلا چه کند
شمارهٔ ۱۰۷ — مستی از لعل شراب آلود او معلوم شد
شمارهٔ ۱۱۲ — دوش ازان شعله که در جان من سوخته بود
شمارهٔ ۱۰۶ — بس که در خاطر قرار بی‌وفایی می‌دهد
شمارهٔ ۱۱۸ — بس که خواهد به من آن عربده‌گر ننشیند
شمارهٔ ۱۲۰ — دل به جان شب همه شب ز آه و فغانم دارد
شمارهٔ ۱۱۹ — سرگران دوش گذشتن زمن زار چه بود
شمارهٔ ۱۱۳ — جفا کشی که ز بزم تو خوار برخیزد
شمارهٔ ۱۱۵ — هر دشمنیی که بخت بد کرد
شمارهٔ ۱۱۷ — چو همرهی به من آن سرو خوشخرام کند
شمارهٔ ۱۱۴ — ز جراحت تو ذوقی دل بی‌قرار دارد
شمارهٔ ۱۱۶ — آن نیست که دل به جا نشیند
شمارهٔ ۱۲۷ — بس که در دل کار، پیکان خدنگ یار کرد
شمارهٔ ۱۲۸ — باز مژگان ترم نوباوه خوناب کرد
شمارهٔ ۱۲۳ — چون شدم بسمل، به دستم دامن قاتل نماند
شمارهٔ ۱۲۵ — زان زهر چشم، بس که دلم تلخکام شد
شمارهٔ ۱۲۶ — ز نیازمندی من،‌ گرش احتراز باشد
شمارهٔ ۱۲۲ — تا دمی دامان وصلش دست شوقم سر دهد
شمارهٔ ۱۲۱ — ز بس کان سست پیمان در حق من بدگمان باشد
شمارهٔ ۱۲۴ — چنان ز بیم رقیبان نظر به ره دارد