شمارهٔ ۲۷ میلی
میلی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ساقی به جلوه آر، می همچو لاله را
چون لاله برفروز جمال پیاله را
سر تا به پا چو نافه پر از مشک چین شود
گر با کمند زلف بگیرد غزاله را
دل را کنی ز تیغ جفا گر ورق ورق
بینی پر از حدیث وفا آن رساله را
بر خوان غم چو میلی‌ام از صبر تلخکام
وز بیم جان فرو نبرم این نواله را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جلوه ساقی اشاره می‌کند و او را با لاله مقایسه می‌کند. ساقی با زیبایی‌اش دل‌ها را می‌رباید و در نگاهش قدرتی وجود دارد که می‌تواند غزالی را به دام بیندازد. شاعر همچنین از دل پر دردش می‌گوید که با وجود جفای معشوق، هنوز پر از امید و وفاست. او از غم‌هایش نیز سخن می‌گوید و به تلخی صبر در برابر درد اشاره می‌کند، اما همچنان در پی نواله‌ای از جان و عشق است.