شمارهٔ ۲ میرداماد
میرداماد / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ای به درگاه تو از قدس روان قافله‌ها
پیش طوف سر کوی تو خجل نافله‌ها
هرکجا شاکله فضل تو در ذکر آمد
غیر تشویر نشد شاکله شاکله‌ها
مشکل آید همی اسناد تولد به تو زانک
زادن مثل تو نشنید کس از حامله‌ها
مجد ذات تو به حدی که محال آید از آنک
مدرک کنه کمال تو شود عاقله‌ها
آنکه بی‌یار و مطیع است همین اشراق است
دیگران هرکه شنیدیم بود راحله‌ها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش مقام و عظمت الهی پرداخته است. شاعر با بیان قدرت و فضیلت‌های خداوند، به نحوی از سر تسلیم و احترام، از ناتوانی بشر در درک کامل جنبه‌های الوهیت سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که هیچ موجودی قادر به زادن مشابه خداوند نیست و بیان می‌کند که ویژگی‌های او به حدی است که برای فهمش نشانه‌های کمال نیز کفاف نمی‌دهد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که تنها با یاری و پیروی از خدا، انسان‌ها می‌توانند به حقیقت نزدیک شوند.