شمارهٔ ۲۲۵ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تصویر کشیدن یک چرخ قدیمی و کهن است که نماد زندگی و زمان می‌باشد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که او در واقعیت زندگی، همانند باده‌ای در ته سبویی افتاده است. اگر به عمق وجودی خود نگاه کنی، می‌بینی که همه چیز در جهان بی‌پایه و فانی است و او خود را به عنوان بخشی از این بی‌پایگی معرفی می‌کند.