شمارهٔ ۳۱۸ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از درد و غم ناشی از جدایی از دوست می‌گوید. او دلش را از دو جهان برچیده و در وجود خود بذر مصیبت کاشته است. این غم که در دلش جای گرفته، باعث شده که زندگی‌اش را پر از رنج و محنت کند و او را به خاک محنت بسپارد.