شمارهٔ ۴۶ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج خود می‌گوید و احساس می‌کند که روزهایش همچون شب‌های تار و بی‌نور است. او خود را مانند بیماران می‌بیند که به سختی بر زمین افتاده‌اند، و این حالتی ناشی از تلخی و سختی حوادث زندگی است که او را زجر می‌دهد.