شمارهٔ ۶۳ میرداماد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده از درد و غم عاشقانه خود سخن می‌گوید. او دلش به خاطر عشق به معشوق بیهوده آسیب دیده است و در عوض شادی جهان را به غم و اندوهی که از یار دارد، تبدیل کرده است. همچنین اشاره می‌کند که وجودش اکنون خجالت‌زده است، چرا که زیبایی و نور درونی‌اش بدون عشق دوست، کمرنگ و بی‌ارزش شده است.