حکایت شمارهٔ ۲۶ محمد بن منور

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

خواجه عبدالکریم، که خادم خاص شیخ بوسعید بود و اهل نشابور بود، داستانی از دوران کودکی‌اش را نقل می‌کند. او به یاد دارد که پدرش او را به خدمت شیخ بوسعید برد و سپس خود به خانه برگشت. عبدالکریم پس از آنکه در کنار شیخ ایستاد، متوجه شد که شیخ بر روق خانقاه به خاشاکی نگاه کرد و از او خواست که آن را بیاورد. شیخ از وی پرسید که به زبان خودشان آن را چه می‌نامند و او پاسخ داد "خاشه". شیخ به او گفت که دنیا و آخرت نیز مانند خاشه است و کسی که از مسیر اصلی خود منحرف شود، به مقصد نخواهد رسید. او همچنین به آیه‌ای اشاره کرد که می‌گوید برداشتن چیزهایی که در مسیر قرار دارد، نشانه‌ای از ایمان است و هر چیزی جز خداوند در آنجا دوزخ است و وجود خداوند بهشت است.