شمارهٔ ۶۳ - و له ایضاً: عَلَیهِ الرَّحمَه محیط قمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به یاد hardships و مشکلات گذشته‌اش می‌افتد و احساس می‌کند که بر تنش رخت دیوانگی پوشیده است. او در درد فراق و مرگ رنج می‌کشد و تنها درمانش خون دل خودش است. شاعر به هیچ قیمتی حاضر نیست کلاه پشمین خود را به سلطان بدهد و حتی اگر به جای آن تاج و تختش را پیشنهاد دهد، با این حال نمی‌خواهد آن را رها کند. او می‌گوید که سلطانی که ظلم می‌کند، به خودش آسیب می‌زند. در پایان، شاعر از احساس خوشبختی و نعمت‌های زندگی‌اش، به خاطر نیکی خاندان علی (ع)، شکرگزاری می‌کند.