شمارهٔ ۹۵ - مزیّن به منقبت عین الله الخالق حضرت علی بن ابیطالب علیه السلام محیط قمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف زیبایی‌ها و جذابیت‌های محبوب خود می‌پردازد و او را به آفتاب و سرو چمن تشبیه می‌کند. او از درد و غم‌های خود می‌گوید و فقط از می‌فروش قدیم به عنوان منشأ تسکین یاد می‌کند. شاعر همچنین به طور ضمنی محبوبش را بالاتر از دیگران می‌داند و می‌گوید که عشق او آتشین و نشانه‌ای از جفای زمانه است. او به محبوب می‌گوید که شایسته‌ی پادشاهی است و در میان دلبران به خاطر زیبایی‌اش از همه برتر است. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که دل کسی را نشکنید که هیچ کس به اندازه‌ی علی و آل او امیدی به لطف و عنایت ندارد.