قصاید — دیوان اشعار محتشم کاشانی
فهرست شعرها
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - در مدح شاهزاده شهید سلطان حمزه میرزا — ای ماه چارده ز جمال تو در حجاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - وله فی مدیح نواب ولی سلطان‌بن محمدخان — ناگهان بر گرد بخت ملک سر از مهد خواب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - تجدید مطلع — گرت هواست که دایم درین وسیع فضا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - قصیده — ز خاک هر سر خاری که میشود پیدا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - در مدح پریخان خان خانم — تا نقش ناتوانی من چرخ زد بر آب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - در توحید حضرت باریتعالی و موعظه — نفیر مرغ سحر خوان چو شد بلندنوا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - وله ایضا من بدایع افکاره — سرورا ادعیه‌ات تا برسانم به نصاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳ - وله ایضا — تا هست جهان به کام خان باد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - فی مدح محراب بیک — جهان جهان دگر شد چو گشت زینت یاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - در مدح میر محمدی خان فرماید — چو گل ز صد طرفم چاک در گریبانست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴ - وله ایضا — اگر چه مادر ایام خوش نتیجه فتاد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ - در مدح مختارالدوله مرشد قلی‌خان استاجلو علیه‌الرحمه گفته — سرای دهر که در تحت این نه ایوان است
- قصیدهٔ شمارهٔ ۹ - در مدح حضرت ختمی‌ماب صلوات الله علیه — از بس که چهره سوده تو را بر در آفتاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ - قصیده در مدح امیر قاسم بیک طبیب فرماید — آن که درد همه کس را به تو فرمود علاج
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - این قصیدهٔ را در مدح خواجه آصف صفات ابوالقاسم بک وزیر گفته‌اند — چرخ را باز مه روی تو حیران دارد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - در مدح شاه طهماسب صفوی — تا بدن دستگاه جان باشد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - در مدح عالم فاضل شیخ عبدالعال — مرا غمی است ز بیداد چرخ بی‌بنیاد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - تجدید مطلع — ملک اگر جسم و عدل جان باشد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ - وله من جواهر المنظوماته فی مدح محمدخان ترکمان گفته — زمانه را دگر آبی به روی کار آمد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - وله فی در الفاظه فی مدیحه ایضا — شب دوش از فغانم آن چنان عالم به جان آمد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ - در مدح شاه طهماسب صفوی — ز آهم بر عذار نازکش زلف آن چنان لرزد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ - در مدح پادشاه دکن گفته — دهنده‌ای که به گل نکهت و به گل جان داد
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - ایضا فی مدح مختارالدوله میرزا شاه ولی — سدهٔ آصفیش بود سلیمان به سجود
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - وله ایضا قصیده — بر آصف سخی دل به اذل بود سه عید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - فی مدح محمدخان ترکمان فی حالة نزوله به کاشان — دوش ز ره قاصدی خرم و خندان رسید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - ایضا فی مدح شاهزاده مظفرلوا سلطان حمزه میرزا گفته — ز پرگار فلک نقشی به روی کار می‌آید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ - در مدح بلقیس زمان بریخان خانم صبیهٔ شاه طهماسب صفوی — دی قاصدی به کلبهٔ این ناتوان رسید
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - تجدید مطلع — شبی به دایتش از روزگار هجر به تر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - قصیدهٔ در مدح مرتضی نظام شاه بحری — زهی محیط شکوه تو را فلک معبر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - قصیدهٔ در مدح نظام‌شاه پادشاه دکن — چون شاه نطق دست به تیغ زبان کند
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲ - قصیده — سهی بالای بزم آرای مه سیمای مهرآسا
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳ - وله ایضا — رفتی به حرب باد رفیقت درین سفر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۵ - تجدید مطلع — ای به فر ذات بی‌همتا دو عالم را مقر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ - ایضا فی مدح — وقت کم بختی که مرغ دولتم می‌ریخت پر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - در ستایش جلال‌الدین محمد اکبر پادشاه فرماید — چو از جوزا برون تازد تکاور خسرو خاور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۷ - در مدح شاهزاده پریخان خانم بنت شاه طهماسب صفوی — دارم از گلشن ایام درین فصل بهار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۸ - این قصیدهٔ را به جهت محمد نامی گفته — به ساحل خواهد افتادن دگر بار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۶ - ایضا در مدح شاهزاده پریخان خانم فرماید — گشت در مهد گران جنبش دهر آخر کار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰ - وله ایضا فی مدح بنت شاه دین پناه شاه طهماسب انارالله برهانه — بر دوش حاملان فلک باد پایدار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۹ - ایضا من نتایج طبعه فی مدح سلطان الافهم محمد امین سلطان ترکمان — بیماریی به پای حضورم شکسته خار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا من لطف انفاسه فی مدح اعتمادالدوله میرزا سلمان جابری — در وثاق خاص خود گرد یساق افشاند باز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۵ - قصیدهٔ در مدح یوسف عادل شاه فرماید — اقبال بین که از پی طی ره وصال
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۴ - فی مدح خلاصه الوزراء میرزا عبدالله جابری — همایون باد شغل آصفی بر آصف عادل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۶ - وله فی مدیح سلطان خلیل ولد شمخال سلطان — داد کوشش اندر عزت مور ذلیل
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - در مدح فرهاد بیک غلام حاکم دارالسلطنه اصفهان — در نسبت است خسرو شاهان نامدار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۳ - در مدح و منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی‌ابن ابیطالب علیه‌السلام — باز نوبت زن دی بر افق کاخ فلک
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۰ - ایضا فی مدیح ولیخان سلطان ترکمان — باد در عیش مدام از بهجت عید صیام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۱ - وله ایضا من درر منظوماته فی مدح دستورالاعظم میرزامحمد — روزه رفت و آمد از نزدیک مخدوم الانام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۲ - فی مدح صدرالاجل امیر شمس‌الدین محمد کرمانی گفته — ایا صبا برسان تحفهٔ درود و سلام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۷ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی‌ابن ابیطالب — خوش آن زبان که شود چون زبان لوح و قلم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۳ - ایضا فی مدیحه — ای جهان را به دولت تو نظام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۹ - در منقبت حضرت امیرالمؤمنین علی‌ابن ابیطالب — ای نثار شام گیسویت خراج مصر و شام
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴۸ - تجدید مطلع — من و دو اسبه دوانیدن کمیت قلم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۴ - در شکایت اهل روزگار و حسب حال خود گفته — ز تاب مشگل اگر نگسلد رگ جانم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۱ - ایضا من بدایع افکاره فی مدح اعتمادالدوله میرزا لطف الله — دمید صبحی و از پرتو دمیدن آن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۲ - فی مدح امیر اعظم یوسف بیک بن محمدخان ترکمان — کاشان که مصر روی زمین است در جهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۸ - در مدح مرتضی نظام شاه پادشاه دکن — ای دهر پیر عیش ز سر گیر کاسمان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۰ - در مدح والی گیلان جمشید زمان گفته — باز شد چشم جهان ای بخت خواب آلودهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۹ - در مدح سلطان حسن فرماید — آیت اقبال شد رایت سلطان حسن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۶ - در مدح شاهزاده شهید سلطان حمزه میرزا — رایت فتح جدید گفت شه کامران
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۵ - در مدح شاه طهماسب صفوی — صد شکر کز شفای شهنشاه کامران
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵۷ - ایضا در مدح شاهزاده حمزه میرزا — بود به چنگ درنگ جیب مهم جهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۹ - در مدح شاه اسمعیل بن شاه طهماسب صفوی — مژده‌ای اهل زمین که اقبال بر هفت آسمان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۵ - فی مدح دستورالاعظم ابوالمید میرزا جابری طاب ثراه — باد مسعود و همایون خلعت شاه جهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۳ - در مدح سلطان‌الاعظم الاعدل ابوالمظفر شاه عباس الموسوی الصفوی گفته — شد عراق آباد روزی کز خراسان شد روان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۰ - وله ایضا فی مدح اخوته محمد ممن سلطان ترکمان — به عنوان عیادت ساخت مقدار مرا افزون
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۶ - فی مدح سلطان محمد صفوی — رسید باز به گوش زمان نوید امان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۷ - فی مدح سلطان‌العادل حمزه میرزا — شکر خدا که پایهٔ دولت ز آسمان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۴ - فی مدح ولده ولیجان سلطان ترکمان گفته — چو دی نسیم سحر خورد بر مشام جهان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶۸ - وله ایضا — به که درین گفته معجز بیان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۲ - ایضا من جمله اشعاره فی مدح میر محمدامین خان ترکمان گفته — داده فزون از فلک زیب زمان و زمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۶ - وله ایضا من بدیع افکاره — درین ضعف آن قدر دارم ز بیماری گر انباری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۷ - ایضا فی مدیحه — بده داد طرب چون شد بلند از لطف ربانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۱ - در مدح شاهزاده شهید سلطان حمزه صفوی — مژده عالم را که دهر از امر رب‌العالمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۸ - در مدح مختارالدوله العلیه میرزامحمد کججی گفته — به شاه شه نشان تا باشد ارزانی جهانبانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۳ - در مدح شاه سلطان محمدبن شاه طهماسب صفوی انارالله برهانه — یارب از عزالهی قرنها دارد نگاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۵ - فی مدح خواجه معین‌الدین احمد شهریاری — بر اشراف این عید و آن کامکاری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۴ - وله ایضا — به صبر یافت نهال امید نشو و نمائی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷۹ - وله ایضا من بدایع افکاره — از آنم شکوه است از طول ایام پریشانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۰ - وله ایضا فی مدح محمدخان ترکمان — بیا ای رسول از در مهربانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸۱ - ایضا فی مدح محمدخان ترکمان گفته شده — دوستان مژده که از موهبت سبحانی