شمارهٔ ۵۴ - وله ایضا محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف شخصیتی بزرگ و با همت می‌پردازد که در راه generosity (بخشش) و مهربانی تلاش می‌کند. شاعر به ستایش این شهسوار می‌پردازد و او را از دیگران متمایز می‌کند. به نوعی، شاعر بیان می‌کند که در این مسیر، دیگران که خود را کریم می‌نامند، در حقیقت همانند گندم‌نمایی هستند که فقط ظاهرشان خوب است. شاعر می‌گوید که هرگز طمعی به آنچه که در دسترس نیست ندارد، ولی آرزو دارد که نباید به امید وعده‌های آینده برای به دست آوردن چیزهای ارزشمند نشیند. در نهایت، او از استر (حیوانی که نشانه امید است) خود می‌خواهد که به دستاوردهایش امیدوار باشد و نه از وعده‌ها ناامید شود.