قطعات — دیوان اشعار محتشم کاشانی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۴ - وله ایضا — بر همچو زنی لب لعاب افشان را
- شمارهٔ ۵ — سگ علی ولی حیرتی که همچو نصیر
- شمارهٔ ۱ - ایضا در مرثیه — دو بیننده نخل کثیرالثمر
- شمارهٔ ۲ — حریف غالب اولاد ساقی کوثر
- شمارهٔ ۳ - وله ایضا — سلطان محمد آن شمع کز پرتو وجودش
- شمارهٔ ۷ — سید عالی نسب قاضی عمادالدین که شد
- شمارهٔ ۹ - وله ایضا — مردم چشم جهان بین پدر
- شمارهٔ ۱۱ - در ماده تاریخ فوت فرماید — میر ملک رتبه که ممتاز بود
- شمارهٔ ۱۲ — اشعث طماع عهد خود جمال قصه خوان
- شمارهٔ ۱۰ - ایضا ماده تاریخ — گل گلشن لطف عبدالغنی
- شمارهٔ ۶ - در مدح شاه طهماسب — دولت چو سر به ذروه فتح و ظفر کشید
- شمارهٔ ۱۳ - وله ایضا — خورشید آسمان وزارت که روی ملک
- شمارهٔ ۸ - وله در رثاء — زین زمان خلاصه ذریت نبی
- شمارهٔ ۱۹ — زبدة الاخوان فصیح خوش کلام
- شمارهٔ ۲۰ - وله فی مرثیه — گلبرگ نو دمیدهٔ محمد تقی که بود
- شمارهٔ ۱۶ - مرثیه — بدر فلک شرف خلیفه
- شمارهٔ ۱۷ - وله ایضا — ای فلک حشمت که در دکان نظم محتشم
- شمارهٔ ۱۸ — میرزا جانی به یک آن سرو سرا بستان لطف
- شمارهٔ ۲۱ - وله ایضا — ایا ملاذ سلاطین که کردگار تو را
- شمارهٔ ۱۴ - قطعه — تا رخش طبعم از پی معنی تکاور است
- شمارهٔ ۱۵ - قطعه — ای فلک آستان که خاک درت
- شمارهٔ ۲۵ - وله ایضا — ای عطا پیشه که دریای سخا و کرمت
- شمارهٔ ۲۴ - وله ایضا — زیب اتراک جهان فخر هنرمندان عصر
- شمارهٔ ۲۶ — فوت امیر چندان آمد گران بر ایام
- شمارهٔ ۲۷ - وله ایضا در فوت منصوری شاعر — ناگاه سمند جان بهر سفر عقبی
- شمارهٔ ۲۳ — حافظ بی‌چاره در راه اجل
- شمارهٔ ۲۲ - وله ایضا — خان حاتم دل جم جاه که جبار جلیل
- شمارهٔ ۲۸ - در مدح سلطان مرادخان گوید — حبذا مرز و بوم دارالمرز
- شمارهٔ ۲۹ - ایضا در مرثیه — مه اوج سیادت میر جعفر
- شمارهٔ ۳۱ - وله ایضا — سپهر حوصله آن ابر دست دریا دل
- شمارهٔ ۳۲ - وله ایضا — ای کریمی که ز لطفت همه ذرات جهان
- شمارهٔ ۳۳ - وله ایضا — مسافران سبک سیر عالم ملکوت
- شمارهٔ ۳۷ - قطعه — هرکه از بهر خواجگان زمان
- شمارهٔ ۳۵ - وله ایضا در رثاء — میر حیدر گوهر درج ورع
- شمارهٔ ۳۶ - وله ایضا — ای جوان بخت مدبر که در اصلاح امور
- شمارهٔ ۳۰ - در تقاضای صله فرماید — ای به ذات کریم بی‌همتا
- شمارهٔ ۳۴ - وله ایضا — خان جم جاه پادشاه منش
- شمارهٔ ۴۱ - وله ایضا — ابوالفتح بیک آن گرامی جوان
- شمارهٔ ۴۵ - وله در رثاء — میر عالی رتبه آن مهر سپهر عز و جان
- شمارهٔ ۴۳ - در مدح میر محمد مؤمن فرماید — گوشوار گوش دوران درةالتاج جهان
- شمارهٔ ۴۴ - وله ایضا — ای چراغ منتظر سوزان که می‌باید مرا
- شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا — هر هنر من که زانگیز طبع
- شمارهٔ ۳۹ - قطعه — خلوت افروز گوشهٔ وحدت
- شمارهٔ ۳۸ - در مرثیه فرماید — آه کامسال اندرین بستان سرای
- شمارهٔ ۴۰ - وله ایضا — محتشم تا کی کشم از ناسزاگویان عذاب
- شمارهٔ ۵۲ — عشقی آن نخل خرد پرور بستان سخن
- شمارهٔ ۴۶ - وله ایضا در رثاء — چون خواجه امیر آن مه خورشید نظیر
- شمارهٔ ۵۰ - وله ایضا — ز ارباب دنیا که دارد جهان
- شمارهٔ ۵۱ - در مدح میرامین‌الدین محمد گوید — آن سپهر ایوانکه از بخت بلند
- شمارهٔ ۵۳ - قطعه — ای مالک ملک سپه مملکت مدار
- شمارهٔ ۴۷ - وله ایضا — دلا دقیقه شناسی و نکته‌پردازی
- شمارهٔ ۴۸ - وله ایضا — محیط دولت اقبال خواجه میر حسن
- شمارهٔ ۴۹ - در شکایت فرماید — خسروا شاها جوان دل شهریارا سرورا
- شمارهٔ ۵۶ - در مرثیهٔ میرزا غیاث‌الدین — قیمتی گوهر بساط وجود
- شمارهٔ ۵۷ — نمودیم این دو در وقف از ره صدق
- شمارهٔ ۵۹ - وله ایضا — افتخار اهل دولت خواجه احمد آن که بود
- شمارهٔ ۵۴ - وله ایضا — ای شهسوار عرصه همت که می‌کشند
- شمارهٔ ۶۱ — ملا ابوالحسن که در محیط وجود او
- شمارهٔ ۵۵ - وله ایضا — ای تو را قدر و جلال از چرخ ذی قدرت زیاد
- شمارهٔ ۵۸ - در مدح امین‌الدین فرماید — شهسواری که عرصهٔ گردون
- شمارهٔ ۶۰ - وله ایضا — دلا بنگر این بی‌محابا فلک را
- شمارهٔ ۶۵ - در مرثیه یکی از اکابر فرماید — پادشه ملک صباحت که بود
- شمارهٔ ۶۹ - قطعه — سرو را از نوید خلعت خاص
- شمارهٔ ۶۲ - ایضا در مرثیه — قاضی آن عالم اسرار قدر
- شمارهٔ ۶۳ - ماده تاریخ — می‌شد چو رضیع رازق پاک جلیل
- شمارهٔ ۶۶ - وله ایضا — بر روی فرش اغبری مستدیر سقف
- شمارهٔ ۶۸ - وله ایضا — فارس میدان معنی حامدی بی‌نظیر
- شمارهٔ ۶۷ - وله ایضا — گلبن گلزار سیادت که بود
- شمارهٔ ۶۴ - در رثاء — دلا چو ابر بهاری به نوحه و زاری
- شمارهٔ ۷۰ - قطعه — وقت آن شد که به شمشیر زبان
- شمارهٔ ۷۱ — شخصی که به ریشیش چو نظر می‌دوزم
- شمارهٔ ۷۲ - در مرثیه گوید — باز طوفان اجل نابود ساخت
- شمارهٔ ۷۴ - وله ایضا — صاحبا من که بهر پیشکشت
- شمارهٔ ۷۷ - وله ایضا — چو خواجه میر حسن آن جهان عز و وقار
- شمارهٔ ۷۵ - وله ایضا — سرا سروران جد اعلای تو
- شمارهٔ ۷۳ - در تقاضا گوید — صبا به خدمت خدام خواجگی برسان
- شمارهٔ ۷۶ - وله ایضا — اگر خرمنی را تبه کرد برقی
- شمارهٔ ۸۰ - در مرثیهٔ شاه زاده سلطان حسین — ناگه از طبعم مشام دل شنید
- شمارهٔ ۷۸ - رباعیات — ازین شش رباعی که کلکم نگاشت
- شمارهٔ ۸۴ - وله ایضا — ای همایون فارس میدان دولت کاورند
- شمارهٔ ۷۹ - قطعه — تبارک‌الله ازین حوض خانهٔ دلکش
- شمارهٔ ۸۳ - ایضا در مرثیه گوید — دوش تا صبح از صوامع قدس
- شمارهٔ ۸۵ - وله ایضا — آن خداوند محتشم چاکر
- شمارهٔ ۸۱ - مرثیه در شهادت میر معصوم گوید رحمه‌الله — امیر اعدل اعظم پناه ملک و ملل
- شمارهٔ ۸۲ - در ماده تاریخ گوید — دل‌افروز شمع شبستان انس
- شمارهٔ ۹۱ - قطعه — ذوق مشکل که گذارد دو نفس زنده مرا
- شمارهٔ ۸۹ — نخل باغ دل امیر گل‌رخ نسرین عذار
- شمارهٔ ۹۲ - وله ایضا — ای شهریار ذیشان کز غایت بزرگی
- شمارهٔ ۹۰ - ایضا در مرثیه گوید — گل حدیقه دل خواجگی که بود قدش
- شمارهٔ ۸۶ - وله ایضا — در بارگه امام شافع
- شمارهٔ ۸۷ - وله ایضا — یارب امشب از علامتها چه می‌بیند به خواب
- شمارهٔ ۹۳ - در مرثیه فرماید — باز فلک سلسله‌ای زد به هم
- شمارهٔ ۸۸ - وله ایضا — ایا ستوده وزیری که دور گردون را
- شمارهٔ ۹۷ - در شکایت فرماید — ای بر سبیل حاجت صد محتشم گدایت
- شمارهٔ ۹۹ - قطعه — بهر جمعی عیب جویان بستم این احرام دوش
- شمارهٔ ۱۰۱ — بر سر تربتی رسیدم دوش
- شمارهٔ ۹۵ - وله ایضا — زین زمانه شیخ جمال آن که کس ندید
- شمارهٔ ۹۶ — حافظ آن خود رو درخت باغ نظم
- شمارهٔ ۱۰۰ - مرثیه — خورشید اوج حسن محمد امین که بود
- شمارهٔ ۹۴ - در تاریخ پدر خود گوید — والدمن خواجه میراحمد که بود از اعتقاد
- شمارهٔ ۹۸ - وله ایضا — ای بخت می‌رساند از اشفاق بی‌قیاس
- شمارهٔ ۱۰۶ — زهی بر حشمت گردون اساست
- شمارهٔ ۱۰۸ - وله ایضا — زین الانام خواجه قلیخان که جد او
- شمارهٔ ۱۰۲ - قطعه — ای مهین آصفی که عالم را
- شمارهٔ ۱۰۷ - وله ایضا — ای جهان را از تو در گوش امید
- شمارهٔ ۱۰۳ — همان اوج دولت شاه یحیی
- شمارهٔ ۱۰۴ - وله ایضا — ای دل انصاف ده که چون نبود
- شمارهٔ ۱۰۵ - وله ایضا — ای جوان بخت سرافراز که بر خاک درت
- شمارهٔ ۱۰۹ - وله ایضا — شکر کز فیض کرد بار دگر
- شمارهٔ ۱۱۵ — شاعر خیره در اقلیم سخن می‌باشد
- شمارهٔ ۱۱۱ - وله ایضا — صاحب از راه خداوند زمین و آب کن
- شمارهٔ ۱۱۰ - قطعه — ای شمع سرکشان که به سر پنجهٔ جفا
- شمارهٔ ۱۱۶ - در ماده تاریخ گوید — شیخ حیدر کز کمال اعتقاد
- شمارهٔ ۱۱۷ - در مرثیه یکی از خواتین فرماید — همای آشیان سلطنت شهزاده سلطانم
- شمارهٔ ۱۱۳ - وله ایضا — آن شه حسن کز غلامی اوست
- شمارهٔ ۱۱۲ - وله ایضا — ای نمایان سهیل اوج وجود
- شمارهٔ ۱۱۴ - در عزل گوید — سرور عادیان سر غولان
- شمارهٔ ۱۲۰ - وله ایضا — ای بلند اختر سپهر وجود
- شمارهٔ ۱۱۹ - ماده تاریخ فوت — از باغ جلال ملت آن تازه نهال
- شمارهٔ ۱۱۸ - وله ایضا — هر نفس می‌کرد چون از تاب مرگ