شمارهٔ ۱۰ محتشم کاشانی
محتشم کاشانی / مثنویات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای بلند اختر سپهر وجود
وی گران گوهر خزانه جود
به خدائی که داشت ارزانی
به تو در ملک خود سلیمانی
که اگر زین فتاده مور ضعیف
برسد عرضه‌ای به سمع شریف
آن چنان کن کز استماع نوید
نشود ناامید گوش امید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به وصف کسی می‌پردازد که به عظمت و ثروت اخلاقی و معنوی مشهور است، او مانند سلیمان در ملک خود حکمرانی می‌کند. شاعر از خداوند می‌خواهد که پیام امید را به گوش این فرد برساند تا هیچ‌کس ناامید نشود، حتی اگر ضعف و ناتوانی وجود داشته باشد.