شمارهٔ ۱۱ محتشم کاشانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در خواب است و ناگهان صدایی را می‌شنود که او را به وحشت می‌اندازد و باعث می‌شود بی‌اختیار از جا بجهد. او آنقدر مضطرب می‌شود که مانند آتشی که به اسپند خالی برمی‌خیزد، به بیرون می‌دود و به حالت گیجی به خود می‌آید. او احساس می‌کند که صیادی جانش را به دام انداخته و در نهایت، شوق و اضطرابش موجب شده تا حس کند که پیش از گشودن در، از جا درآمده و بی‌جان شده است.