شمارهٔ ۱۵۲ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و غم سخن می‌گوید. او به قاصدی اشاره می‌کند که خبرهایی از محبوب می‌آورد و این خبرها برای او شادی‌ آور است. اما همزمان با این شادی، غم و رنجی ناشی از فراق محبوب هم وجود دارد. شاعر خود را در آغوش غم و اضطراب می‌بیند و ابراز می‌کند که دچار عشق جانسوزی شده است. او از ستمی که بر او می‌رود و نیز از رقابت و حسادت‌هایی که وجود دارد سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشقش باعث آتش و دود و آهی بی‌پایان در وجودش شده و دریغ نمی‌کند که هر که به او درد و رنج می‌رساند، بر او می‌پاید. این شعر حاوی احساسات پیچیده و تضادهای عاشقانه است.