شمارهٔ ۱۶۶ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و تنهایی خود صحبت می‌کند و احساس می‌کند که محبوبش دیگر با او سخن نمی‌گوید. او به یادآوری معشوقه قدیمی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی کسی یار جدیدی می‌گیرد، دیگر به یاد یار کهن نمی‌افتد. شاعر به شدت از دوری معشوق آزار می‌بیند و می‌گوید حتی تصویری از خود در آینه ندارد که کسی به او توجه کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌کس غیر از آشنا زبان او را نمی‌فهمد و به یاد وطن و مشکلاتش نیز اشاره می‌کند که او را رنج می‌دهد.