شمارهٔ ۲۱۹ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از lamentation و درد دل شاعر درباره عشق و جدایی است. شاعر بیان می‌کند که اگر غیر از معشوقش کس دیگری در زندگی‌اش بود، به خاطر دوری او شکایت می‌کرد. او حسرت می‌خورد که ای کاش راهی برای فرار از قفس دلش داشت و در عین حال از ناله‌هایش به خاطر عدم ارتباط با معشوق تلاش می‌کند. او همچنین به بی‌خانمانی و ترس از آتش جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر می‌توانست فریاد بزند، این کار را نمی‌کند چون کسی برای شنیدن آن ندارد. در نهایت، آرزو دارد که از محبت معشوقش نیز بهره‌مند شود، حتی اگر تنها بخشی کوچک از آن باشد.