شمارهٔ ۶۲ مشتاق اصفهانی
مشتاق اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به کوی یار مرا بار در گل افتاده است
فتاده بار من اما به منزل افتاده است
چگونه آورد او را به دام بی‌خود عشق
که مرغ زیرک و صیاد غافل افتاده است
خوشم که کار مرا دوست بسته می‌خواهد
وگرنه عقده من سخت مشکل افتاده است
به خون خویش تپم تا ابد که مرگش نیست
ز تیغ جور تو مرغی که بسمل افتاده است
ز تن فتاده به کویش اگر سر مشتاق
به این خوش است که در پای قاتل افتاده است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی به معشوق صحبت می‌کند و به وضعیتی می‌پردازد که عشق او را به دام انداخته است. او احساس می‌کند که بار عشق بر دوش او سنگینی می‌کند و در این راه به مشکلاتی برمی‌خورد. شاعر به عشق همچون تله‌ای اشاره می‌کند که او را گرفتار کرده است، و در عین حال به نوعی خوشحالی نیز اشاره دارد که کار او به دست معشوق سپرده شده است، حتی اگر مشکلاتی در این مسیر وجود داشته باشد. او به عشقش به اندازه‌ای وابسته است که حاضر است تا ابد به خاطر آن رنج بکشد. در پایان نیز به تصویر مرگ و قربانی شدن در این عشق اشاره می‌کند، به طوری که عشق او را به کشتن کشانده است.