شمارهٔ ۲ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف نعمت‌های فراوان و بی‌پایان عالم همچون باران می‌پردازد. او جلوه‌های مختلف فیض و لطف خداوند را تشبیه به شراب می‌کند که رنگ‌ها و طعم‌های گوناگونی دارد. شاعر از عطش و حسرتی که از دوری از این نعمت‌ها دارد، صحبت می‌کند و خود را در کنار جیحون، در آرزوی آب و محبت الهی می‌بیند.