شمارهٔ ۳ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل به بررسی ارزش‌های دنیوی و فناپذیری آنها می‌پردازد. شاعر می‌گوید حتی اگر کسی به ثروت و دارایی قارون برسد یا به علم و دانش افلاطون دست یابد، در نهایت نمی‌تواند از مرگ بگریزد. او به این نکته اشاره می‌کند که همه چیز در دنیا زودگذر است و آنچه که جمع‌آوری می‌شود، در نهایت از دست می‌رود. شاعر از درد و عواطف درونی خود می‌گوید و به نوعی به جستجوی معنا و آرامش در مقابل سختی‌های زندگی اشاره دارد.