شمارهٔ ۱۶۱ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از احساس ذلت و تحقیر خود در کنار دیگران می‌گوید. او احساس می‌کند که زندگی و تقدیرش او را بیشتر به ذلت کشانده است و در نظر دیگران نه عیبی از ثروتمندان دارد و نه هنری از فقرا. به نوعی، او را نادیده می‌گیرند و احساس بی‌معنایی می‌کند.