شمارهٔ ۱۶۴ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بی‌وفایی و خصلت‌های منفی یک شخص اشاره می‌کند. او می‌گوید که در بهانه‌جویی و بی‌احساسی آن فرد را شناخته و از امید به برقراری ارتباطی صمیمی و پایدار ناامید است. شاعر اعتقاد دارد که سرنوشت خود را بهتر از آنچه که به او وعده داده شده، می‌داند.