شمارهٔ ۲۰۷ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به کسی اشاره می‌کند که از عشق سخن می‌گوید، اما آثار واقعی آن را در او نمی‌بیند. او بر این باور است که اگر عشق واقعی وجود دارد، باید در چهره و گریه‌های او نمایان باشد. به‌علاوه، شاعر داغی عشق را با گرما و سردی صبح مقایسه می‌کند و از او می‌پرسد که کجاست آن دل گرم و احساسات واقعی.