شمارهٔ ۵۳ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شخصی است که به امید وصال معشوق خود، تمام عمر را با زاری و درخواست گذرانده است. او روزی به چهره معشوق نگاه می‌کند و حسرت می‌خورد، چرا که هرکسی که به خاطر جدایی دچار درد شده است، روزی به چهره معشوق نمی‌تواند نگاه کند.