شمارهٔ ۷ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به احساس گناه و تأثیر آن بر زندگی خود اشاره می‌کند. او از طبیعت خود که باعث ارتکاب جرم و اشتباهات شده است، فریاد می‌زند و به نفس خود که او را به راه‌های نادرست هدایت کرده، معترض است. او بر این باور است که آنچه از عمرش به خاطر بدکاری‌ها رفته است، دیگر قابل بازگشت نیست و حسرت می‌خورد که اگر زمان به عقب برگردد، آینده‌اش نیز تحت تأثیر این اشتباهات خواهد بود.