شمارهٔ ۸۱ مشتاق اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از نرسیدن مواد و لذت‌های زندگی شکایت می‌کند. او از چشمه‌ای که عطشی از آن نخواهد نواخت و لب‌های شیرین که کامش را شیرین نمی‌کنند، ناامید است. همچنین گریه‌اش بی‌فایده و ناله‌اش شنیده نمی‌شود و این احساس ناامیدی و بی‌کسی را بیان می‌کند.